ตึกตึก ตอนนี้ทั้งหมดก็ได้เข้ามาอยู่ในอาคารเรียนแล้ว และกำลังจะเดินต่อไปที่ห้องดนตรี
กึก กึก ปัก ไป้หมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องดนตรีเก่ามีแต่ไยแมงมุมขี้ฝุ่นเกาะเต็มเครื่องนตรีต่างๆ ห้องดนตรีเก่าแห่งนี้เป็นห้องที่กว้างพอควรเพราะต้องแยกเป็นห้องดนตรีไทย ห้องดนตรีสากล ห้องเก็บอุปกรณ์ และ ห้องซ้อมการแสดง
ปัง จู่ประตูห้องก็ปิดเองอย่างกะทันหัน ทั้งหมดหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย จะว่าลมก็ไม่ใช่ เพราะเมื่อกี้ไม่มีลมพัดเลย
กึก กึก ต้วนเดินเข้าหมุนลูกบิดประตูดู ก็พบว่าประตูเปิดไม่ได้ ต้วนหันมาหาทุกคนแล้วส่ายหน้าเพื่อบอกให้ทุกคนได้รู้
"เอาไงดี"บิ๊กถามขึ้น
"ชั่งเหอะรีบไปดูกันดีกว่า"
"อือ"ทุกคนรับคำ
แล้วก็เดินกันไปที่ห้องแรกคือห้องซ้อมการแสดง แต่ก็ไม่พบอะไร จึงเดินต่อไปที่ห้องเก็บของก็ไม่พบะไรเหมือนกัน จึงเดินไปที่ห้องดนตรีไทยก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเช่นเคย สุดท้ายทั้งหมดก็เดินไปที่ห้องดนตรีสากลก็ไม่พบอะไรอีกเช่นกัน ทั้งหมดจึงออกมานั่งรวกันที่ห้องกลาง ใจอยากจะกลับแต่เพราะออกไปไม่ได้ ประตูกเปิดไม่ได้ หน้าต่างก็เปิดไม่ได้ และที่ทำให้หวาดกลัวเลยคือไฟเปิดไม่ติด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางประตูทางออก ทั้งหมดคิดด้วยกันว่า คงเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมีคนมาเคาะประตูห้องดนตรีแห่งนี้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่ทั้งหมดก็ข่มใจทำเป็นไม่สนใจ
ตึง ตึง ตึง จากเสียงเคาะกลายเป็นเสียงเตะประตูตึง ตึง ตึงเสียงนั้นยังคงดังขึ้นต่อเนื่องจน
ปัง
