หลังจากที่ทั้งหมดเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว ภูก็ได้รู้สึกถึงอะไรประหลาดด้านหลัง แต่พอหันไปมองก็ไม่พบอะไรเลย ภูจึงไม่สนใจแล้วเดินต่อไปเลื่อยๆ และในที่สุดความอดทนของภูก็ถึงขีดสุดกับความรู้สึกประหลาดนี้ ภูจึงกลับหลังหันไปมอง แต่ก็คงไม่พบอะไรอยู่ดี
"เป็นอะไนหรอภู"โฟล์คถามขึ้นเมื่อเห็นมัวแต่หันมองข้างหลัง
"ไม่มีไร"ภูตอบปัดๆ
จากนั้นทุกคนจึงเดินต่อไป
-ภูพากท์-
อะไรกันความรู้สึกอึดอัดนี้ เหมือนกับมีอะไรบางอย่างมากอดรัดร่างกายเรา จะทำไงดีทนไม่ไหวแล้ว แต่จะบอกทุกคนไม่ได้ เดี๋ยวจะขวัญอ่อนกันเปล่าๆ ลองทนอูสักพักก็แล้วกัน
"โอ๊ย"มันทนไม่ได้จริงๆ"อ่ะ"
"เฮ้ยภู เป็นอะไร"ไป้รีบวิ่งเข้ามาถามผม คงตกใจสินะที่จู่ๆผมก็ทรุดตัวลงไปนอนกับพื้น ก็มันทนไม่ไหวจริงนิ
"อ่ะ.....แค๊กๆๆๆๆ"ทำไมถึงอึดอัดและทรมารอย่างนี้"อ๊วกกกก...แค๊กๆๆๆๆ"นี่ผมอ้วกออกไปหรือนี่แล้วผมอ้วกออกไปได้ไงแต่ตอนนี้ผมไม่สนเรื่องนั้นแล้วเพราะผมรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะฉีกขาด"อ่าาาาา...อ่ะ ช...ช่วยด้วย อ๊วกกกกกก"อีกแล้วหรอ
"เฮ้ยภูๆ เป็นไรอ่ะ บอกเราสิ ภูๆ"ไป้ถามขึ้น แต่ตอนนี้ผมไม่แรงเลย แม้แต่แรงจะตอบคำถามผมยังไม่มีเลย ผมไม่ไหวแล้ว แต่ถ้าหลับไปตอนนี้ได้เรื่องแน่
"อ่ะ โอ๊ยยยยยยยย เฮิ้กกกกกก อ๊วกกกกกกกกกก อ่าาาาาาาา"ดูท่าอาการจะหนักแฮะแบบนี้ไม่มีทางรอดแน่"อ่ะ โอ๊ยยยยยยยย เฮิ้กกกกกก อ๊วกกกกกกกกกก อ่าาาาาาาา"
"ภู"นั้นเสียงใครตอนนี้ผมเริ่มฟังเสียงใครต่อเสียงใครไม่รู้เรื่องแล้วสิ และนั้นก็คือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนทุกอย่างจะมืดลง
.
.
.
.
.
.
.
.
เอ๊ะแสงอะไรน่ะ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง โอ๊ะความทรมารเมื่อกี้ก็หายไปแล้ว ผมคงตายแล้วสินะ
"นิ ท่าน ท่าน"เสียงใครนะ
"พูดกับเราหรอ"
"ใช่ ข้ากำลังพูดกับท่าน คือว่าพวกข้ามีเรื่องจะขอร้องท่าน ข้าอยากให้ท่านช่วยตามหาของสิ่งนึ่งในโรงเรียนแห่งนี้ให้หน่อย เมื่อหาเจอแล้วข้าอยากให้ท่านนำมันกลับไปกับท่านด้วย"
"ด...ได้ แต่ของสิ่งนั้....."
"ขอบใจท่านมากน่ะ ข้าไปละ"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไรเสียงประหลาดนั้นก็หายไป แล้วทุกสิ่งก็ดับลงอีกครั้ง
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น