หลังจากนั้นพวกผมก็กลับมาถึงบ้านพัก พอเปิดประตูเข้าไปก็เป็นอย่างที่คิดตอนนี้ในบ้านพักกลายเป็นที่อยู่ของเหล่าซากศพ กลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวนฟุ้งกระจายเต็มอากาศ
"เฮ้ บิ๊กอานนท์เป็นไร"เพชรตะโกนถามอานนท์กับบิ๊กอย่างตกใจ เฮ้อน่าสงสานจริง
"บอมยืมเครื่องเล่นเพลงหน่อย"ผมหันไปหาบอม
"อะ เอาไป"
"เพชรเอาอันนร้ใส่หูบิ๊กแล้วเปิดเสียงให้ดังเลยนะ ต้วนเอาผ้านี่ไปปิดตาอานนท์ไว้นะ อย่าเปิดอย่าเอาออกจนกว่าเราจะออกจากที่นี้"ผมหันไปบอกเพชรกับต้วน"แล้วก็เดี๋ยวพอเราเข้าไปข้างในนี้แล้วให้ปิดประตูเลยนะ ห้ามเปิดจนกว่าจะเช้าแล้วถ้าเราเดินออกมาให้รีบผลักเรากลับเข้าไปนะ ขอย้ำจนกว่าจะเช้าห้ามเปิดประตู"ผมหันไปกำชับทุกคน
"นายจะทำอะไร"
"จะไปหาไรหนุกๆทำเดี๋ยวกลับมา"ผมบอกทุกคนก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านพัก
ปัง หึขอบใจนะเพื่อนๆไม่แน่เราอาจไม่ได้กลับไปหาพวกนาย
"ไม่เอานะภู นายต้องกลับมา"ผมที่ยืนพิงประตูอยู่ได้ยินเสียงบิ๊กตะโกนขึ้น ได้ยินเรื่องที่เราคิดด้วยหรอเนี่ย
หึเอาละนะ ตึงๆๆๆๆๆผมรีบวิ่งขึ้นไปข้างบน ปังๆผมเปดประตูดูทีละห้อง อยู่ไหน หมอนั้นอยู่ไหน ฟึบ จู่ๆก็มีใครไม่รู้มากอดผมทางด้านหลัง
"มองหาผมอยู่หรอ ไม่ต้องหาหรอผมมาหาเอง"หึดีมาหาเอง
"ดีเหมือนกัน ไม่ต้องตามหาให้เหนื่อยงั้นก็...ฟึบ"ยังไม่ทันที่ผมจะหยิบหีบดนตรีหมอนั้นก็เอาอะไรไม่รู้มาป้ายจมูกผม
"คิดว่าผมจะยอมคุณง่ายๆหรอ อุส่าได้พบทั้งทีขอสนุกหน่อยแล้วกันนะครับ"หมอนั้นพูดอะไรนะไม่ค่อยได้ยินเลย แต่หมอนี่จะพาเราไปไหน ฟึบหมอนั้นโยนผมลงที่ไหนสักแห่ง
"นายจะทำอะไร"ผมถามด้วยอาการอ่อนแรง
"ความสยองของจริงต่อจากนี้ สิ่งที่คุณต้องการใกล้จะเริ่มแล้วนะครับ หึๆ"ความสยองของจริงหรอ หึ
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น