อยากบอกให้รู้จังว่าผมแหยงมันมากกว่าผีพวกนี้อีก ตุบจู่ๆก็มีร่างหญิงสาวคนหนึ่งหล่นลงมาทับร่างของผม ผีตนนั้นค่อยคลานเข้ามาหาผมแล้วลูบหน้าผม มือไม้ดูอาการจะสั่นเทามาก
เวลา4:55น.
"ได้เวลาของเราแล้วละครับ"หมอนั้นพูดขึ้นก่อนจะขยับเข้ามาหาผม
"ฉันแหยงนายมากกว่าผีพวกนี้ที่เกาะแข้งเกาะขาฉันเสียอีก"
"อะหรอคร๊าฟ ขอละวิญญาณของคุณ"หมอนั้นกัดลงที่คอของผม
"อุ๊บ อ่าาาาาาาาา โอ๊ยยยยยยยย"
"เจ็บหรอครับ"หมอนั้นถามผมพร้อมกับลูบผมของผม
"ปล่อยนะ"ผมพยายามดิ้น ดิ้น ดิ้น
"เฮ้ย "หมอนั้นตกใจเมื่อผมสามารถดิ้นหลุดออกมาได้ ผมรีบควานหาหีบดนตรี แต่หาไปเจอ อยู่ไหน อยู่ไหน"หานี้อยู่หรอครับ"หมอนั้นพูดพร้อมกับชูหีบดนตรีขึ้น ผมพยายามแย้งมันคืน จนสำเร็ง ตุบ ร่างของผมกระเด็นออกจากเตียงลงไปอยู่ในน้ำเลือดที่เอ่อนองอยู่เต็มพื้น"หึ ถ้าคุณต้องการให้ผมไปอยู่ในหีบนั้นก็ได้ผมจะไปอยู่ แต่เมื่อคุณเดือดร้อนเดี๋ยวผมจะออกมาช่วยเอง"หมอนั้นพูดเสร็จก็เขาไปอยู่ในหีบดนตรีโดยง่ายดาย จากนั้นทุกอย่างที่หมอนั้นเสกมาก็หายไปหมด ยกเวันคราบเลือดบนตัวผม ตอนนี้
เวลา06:00น.แล้วผมรีบวิ่งไปหาพวกไป้ โดยที่ลืมล้างตัว
ปัง พอผมเปิดประตูมาถึงสร้างความตกใจให้กับพวกไป้อย่างมาก
"เป็นไรอะภู เลือดเต็มตัวเลย"ต้วนถามขึ้น
"เปล่าๆ ไม่มีไรรีบไปจากเกาะกันเถอะ"
'แล้วพวกพี่สาวพวกนั้นละ"
"พวกนั้นเป็นผี เรารีบไปกันเถอะ"ผมพยายามลากพวกนั้นออกจากเกาะ
พวกผมใช้เวลาเดินทางมาถึงฝั่งราวครึ่งชั่วโมง พอมาถึงผมรีบตรงเข้าไปหาพี่พนักงานสาวคนเดิมที่เจอก่อนจะออกเดินทาง
"พี่ พี่ตายไปแล้วใช่มั้ย"
"เธอรู้ได้ไง"
"หึ ไม่บอกหรอกครับ ไปน่ะ"
เฮ่อจบไปอีกเรื่อง
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น