แก๊งซ่า จอมกล้าท้าเรื่องผี : คดีฆ่าตกรรมโรงเรียนร้าง6

       ตั้งแต่บทที่4เป็นต้นไปผมจะเป็นคนพากท์เองน่ะครับ


       จากที่ไร้สาระกันไปเมื่อบทที่แล้วตอนพวกผมก็ได้เดินขึ้นไปยังชั้นสามแล้วน่ะครับ ตลอดทางที่เดินขึ้นมาน่ะครับผมได้กลิ่น และ สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ในนี้ แต่ทำไมไม่รู้กลิ่นมันถึวได้ใกล้ตัวผมมาก

        ตุบ หึไรอ่ะ ฮ

  "เฮ้ย"พวกผมร้องออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นร่างของคนตกลงมส แต่เดี๋ยวทำไมดูคุ้นๆจัง ไนลองเข้าไปดูใกล้ๆสิ เฮ้ยไมเคิลนี่หว่า


  "ใครหรอภู"ต้วนที่อยู่ตรงหน้าบันไดกับทุกคนถามผมขึ้น


  "ไมเคิล แต่ไม่ต้องห่วงหรอยังไม่ตาย"

   
  "เฮ้อ"ทีกับไมเคิลถอนหายใจโล่งอกกันชียวนะ แต่ทำไมไมเคิลถึงมาอยู่จรงนี้ละแล้วตกลงมาจากไหนมาได้ไง ใครโยนลงมา

  "นี้ภู ถ้าไมเคิลอยู่นี้แปลว่าแก๊บก็ต้องอยู่แถวนี้ดัวยอ่ะดิ"อานนท์ถามขึ้น


  "เอ่อน่าจะใช่ เรารีบไปตามหากันเถอะ"ผมรีบบอกทุกคน

  "แล้วไมเคิลละ"เอ่อนั้นดิ∆อ่อใช่


  "ทำไรอ่ะภู"โฟล์ถามขึ้นเมื่อเห็นผมหยิบปากกากับกระดาษขึ้นมา


  "เดี่ยวก็รู้"ผมบอกปัดไปก่อนจะลงมือเขียนอย่างบรรจง"นะอา นะอี นะอู นะอึ บาเลียจงออกมาคุ้มครองปกป้องไมเคิลด้วย"ถ้าถามว่ามันคืออะไรมันก็คือคาถาน่ะครับ"เรารีบไปกันเถอะเวลายิ่...อ่ะ"อีกแล้วหรอ


  "ท้องไส้ปั่นป่วนอีกแล้วหรอ"เออ มั้ง


  "อ่ะ อ่าาาาาาา โอะ อ่า โอ๊ยยยยยยยยยยยยช...ช่วยด้วย โถ่...เว้ย ก...เกลียดที่สุดเลย อ่ะ โอะ อ่าาาาาาาาาาา โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย ม...ไม่ไหวแล้ว"เจ็บทรมาร ใครก็ได้ช่วยผมที มันไม่ไหวแล้ว
  "เฮ้ ภู"

  "ภู"

  "หึ"นั้นคือสิ่งสุดท้ายที่มรับรู้ ได้ยิน และมองเห็น แต่ทำไมครั้งนี้ผมถึงไม่หลับไปเหมือนครั้งก่อน ทำไมตอนนี้ผมยังรู้สึกเจ็บ ท...ทำไม ร...หรือว่าความรู้สึกในตอนนั้นจ...จะจริงหรอเนี่ย เราไม่น่าเมินเฉยเลย โถ่เว้ย จะทำไงดี ร่างกายเหมือนจะถูกอะไรทิ้มแทง หรือฉีกขาด"เฮ้ย...ก...แกเป็นใครต้องการอะไรบอกมา"

  "ข้าเป็นใครไม่จำเป็นต้องบอก ส่วนสิ่งที่ข้าต้องการคือ ชีวิตของแก ชีวิตที่มีกลิ่นหอมหวานแบบนี้ข้าไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน มา ม่ะ มาให้ข้าหม่ำสะดีๆ"

  "ไม่มีทางหรอก"

  "ทำไมจะไม่มี ในเมื่อตอนนี้เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้ ร่างกายของเจ้าตอนนี้มันกำลังจะแหลกสลาย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

  "ป...ปล่อยเดี๋ยวนี้"ทำไงดีไม่รอดแน่ผม
 
  "ไม่มีวัน มาเป็นอาหารของข้าสะดีๆ"
       ง่า ช่วยผ...ผมด้วย