พอพวกผมมาถึงบ้านพักพวกผมก็ไม่พบใครเลย สาวๆหรือพวกพี่กวินก็ไม่อยู่ พวกผมวิ่งหากันทั่วบ้านก็ไม่พบใคร หายไปไหนกันนะ ผมวิ่งขึ้นไปที่ห้องของพี่กวิน ผมเดินไปดูในกระเป๋าของพี่เขาซึ่งมีสิ่งที่ผมไม่ควรเห็นอยู่คือ แหวนวงเดียวกับที่โครงกระดูกนั้นสวม นั่นไงว่าแล้วเชียว ผมรีบวิ่งลงมาหาพวกไป้แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเขาฟัง
-รักนะคะ คนดีของ..ติ๊ด
"ฮัลโหล"ไป้กดรับสายกีอนจะเปิดลำโพงให้พวกเราฟัง
(นายอยู่ไหน ไหนบอกจะมารับ นี่พวกเราคอยนายอยู่นานมาก)
"พูดไรของเธอ ก็เธอมาที่นี้กับเราแล้วนิ"
(จะบ้าหรอ นายไม่ได้แวะมารับพวกเราเลยด้วยซ้ำ)
"เฮ้ย แล้วที่มากับพวกเราละ"
(จะไปรู้หรอ แล้วรู้ไว้สะว่าพวกเราเสียใจมาก แค่นี้นะบ่าย ตู๊ดๆๆๆ)
"อย่าบอกนะว่าที่อยู่กับพวกเราตะหลอดนะ คือผ...."
"ผี"พร้อมกันเชียว
"น่าจะใช่ ถ้าใช่ก็น่าจะเป็นผีที่ตามเรามาจากโรงเรียนร้าง"
"อะไรนะ"
"อือ"
"ไม่นะ เรารีบไปกันเถอะ"
"คงไม่ได้ เพราะเรายังไม่ได้เล่นเลย"
"จะบ้าหรอ นายจะเล่นอะไร"
"เดี๋ยวก็รู้ เรารีบไปนอนกันเถอะ"
"อ่าเคร"
พวกผมแยกย้ายกันขึ้นห้องไปนอนรอรับวันใหม่แต่....
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น