ย้อนกันอีกรอบ
ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะเดินไปที่ห้องพักของตัวกเอง
ตึก ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าของคนค่อยๆเดินขึ้นบรรไดมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ ทั้งคู่เริ่มตกลงสู่ห้วงแห่งความกลัว แม้แต่จะหนียังไม่อาจที่จะก้าวขาออก
ครืด ครืด ครืด
คราวนี้เป็นเสียงคล้ายๆเสียงลากโลหะที่มีความหนักมาก และยังมีเสียงอื่นอีกมากมายที่เกิดขึ้นและได้ยินรอบตัว พอตั้งสติได้ทั้งคู่จึงรีบวิ่ง วิ่งไป วิ่งกลับไปยังห้องของตัวเอง แต่ทุกย่สงก้าวที่วิ่ง กลับมีความรู้สึกเหมือนมีคนวิ่งตาม
ปัง
ไป้ทีบประตูเข้าไปในห้อง ทั้งรีบก้าวเข้าห้องของตน ปิดประตู หน้าต่างจนเรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มอุ่นใจ แต่ ก็ได้ไม่นาน เมื่อทั้งคู่หันไปสบตาเข้ากับดวงตาคมคู่หนึ่งที่มองมา ทั้งคู่เริ่มกลัวอีกครั้ง คิดหาหนทางหนีให้พ้น ตัดสินใจวิ่งออกมาจากห้อง
ปัจจุบัน
"ตาคู่นั้น??"
"ใครกัน"
"พี่กวิน"
"ห๊ะอะไรน่ะ"
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
"อึ้ย"
"ไปหลบก่อน ในห้องน้ำ นายด้วยอานนท์"
"ทำไม?"
"เถอะน่า"ภูดันหลังให้พวกเราทั้ง7คนเข้าไปในห้องน้ำ
"เขาจะทำอะไร"นั้นสิ
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น